ديوار مفت برای عاقلان

چهارصد و سی سه بار با مغز رفتم تو ديوار
روز هنگام ديوانه ای ديدم که قه قهه ميزد ، بسی شاد بود ، سفيد دندوانش ميخنديد ، گريه نميکرد ، اشک نميريخت

محبت در نگاه تو

محبت را به نگاهی گره زدم ولی به نظر دست و پايشان را بد به هم گره زدم چون نه محبت بهش رسيد نه نگاه و من همچنان در تلاش برای باز کردن اين گرهء کور از دست و پای عزيزانم

غيرممکن

هزاران سال سکوت بی معنا، تاريکی مطلق ، فشار سنگين ترين تخته سنگ ها، تنهايی و نا اميدی او را بزرگ و بزرگ تر ميساخت، هر چه فشار طولانی تر الماس پر ارزش تر و زيباتر
نگون بخت پدر عاقلی که ديوانه وار برای خوشبختی کودک تلاش ميکرد و ندانست که قلوه سنگ اگر دل داشت الماس نميشد

شاخه گل

با يک گل بهار نميشه ، امّا تک شاخه گل های تو ديگر چيزيست
هنوز در اين شاخه های گلت حتّی اينان که ديگر خشک شده اند سرما پيدا نيست
فضای خانه را ياد گلت گرم ميکند نه شومينه سوزان و نه کرسيه مادر بزرگ

عشق بعلاوه 3

عزيزم اين گربه به نظرت دوس داشتنی نيست؟
ميدونی که نازنين، من حيوون ها رو انقد دوس ندارم ، البته منظورم به تو نيستا

فهميده

در نظرم ايشان فهميده اند ، آنها که بعض خود نفهمند و بعض خود نخواهند که بفهمند

صدای ايران

:از خانوادهء هنر دو تن
پدر صدای ايران بنان ... مادر صدای ايران هايده
ازدواج فاميلی بود و نتيجه آن است که ميبينيم

سلول

سرم رو تکيه داده بودم به ميله های سرد سلول
هنوز صدای ناله از سلول بقل قطع نشده بود، حرفاش واضح نبود ، چيزی نمی فهميدم هر چی بود دلش برای آزاديش تنگ شده بود
بچه های قديم ميگفتن تا حالا آزادی رو حس نکرده ولی خيالش تو دلش ديونش کرده
اونشب هم تا صبح ناله زد
فردا صبح که برای هوا خوری از سلول بيرون اومدم ديدم سگ همسايه فقط شبا دلش آزادی ميخواد

يکم يعنی اينقد

خب قبول نيس ديگه! قرار بود يکم من ناز کنم ، تو ناز بکشی يکم تو ناز کنی من ناز بکشم
هنوز يک دور هم بازی نکرديم ولی من خسته شدم از بس ناز کشيدم خب!
اصنش هم من ديگه بازی نميکنم

اميدجونی داره مياد ايراااااااااااااااااان :د
همه مودب بشينين دس به سينه
برنامهء ملاقات رو هم ايشالّا به کمک دوستان يا دوستان درس ميکنيم

خيلی بدی

خيلی بدی من قهرم
نيم ساعته دارم بهت ميگم : برای خاطر من هم که شده ، 10 دقيقه نفس نکش

ما ميشه ما شيم

فک ميکنم ما خيلی راحت ميتونيم با هم زندگی کنيم، آخه خونه قبلی ما پر از مارمولک بود

Will be back soooooon

2 ta matlab neveshtama :D vali khob emkanat nis alan up konam...
*hamehgan ba ham dast beh 2a bardarin barai 4shanbeh... 2 ta emtehane to yeh rooz daram :(
khodafeziiiiii ta bad...
(beh joone khodam emkanat nis...)

دلم تنگه براش

وای، فک کنم يک نوزده سالی باشه که يک نگاه درس حسابی به پس کلّم ننداختم

احساس بی بروز

چقدر بده وقتی از کسی انتظار احساسات داری طرف احساسات نداشته باشه يا هم سعی کنه احساسات بروزنده

آش نخورده و دهن سوخته

خدايا آش که نخورديم ، دمت گرم لااقل بزار يک کاسه ماست بخوريم

عاشقيش

عاشقش کن به عشق ورزيدن
و نه عاشق به عشق
و نه عاشق به عاشق داشتن

...بوی خيس

وای! چه قد بوی موهات رو وقتی بارون می آيد دوس دارم
خيلی دل نشينه! فک کنم چون بوی خاک بارون خورده ميگيره

(ما رفتيم خونهء نو)
اينترنت نداريم ولی آپ ميکنم :-پ

تکامل عقل

کوچکولو بودم ، بادکنکم رو باد پنکه تو تابستون گرم از پنجره به بيرون برد
باد کنکم رو حتّی بيشتر از بستنی دوس داشتم ولی باد نا مهربون بردش
نميدونم چرا هيچ وقت حس نکردم برای بدست آوردنش ميشه از پنجره پايين پريد

خيلی عاقلم

نزن بر سر

فک کنم رو فنر نشسته، آخه هر کی هر ضربه ای بهش ميزنه که بره پايين باز چند متر هم از قبل ميآد بالا تر

بخواب ديده

با شکم گرسنه سر به زمين گذاشتن يک مصيبت
سر به زمين گذاشته شده را با شکم گرسنه خواباندن يک مصيبت

کم توقع

ديگه نميخواد چشات و رو کارای بدم ببندی
به جاش سعی کن اونا رو با چشای يک نابينا ببينی؟

خاص

...تو همه چيت با همه فرق داره
يعنی منظورم اين بود که هيچيت مث آدم ايزاد نيس

توانستن با مفکوريات بنده

برادران ، خواهران ، دوستان ، همبستگان
زين پس هر وقت هر چی خواستيد اوّل توجه کنيد ، آيا ميشه فعل خواستن رو براش صرف کرد (ميخوام، ميخوای ميخواد، ميخواهيم، ميخواهيد، ميخواهند
بعد اگر حالا چن تا استثنا توش بود مهم نيس ولی خدای نکرده نشه: ميخوام ، نيمخوای، نميخواد، و بقيش

ما مرده پرستان ، کمی از مرگ ندانيم

چه اصراريه بگيم طفلک آنکه مرد، ما ملت مرده پرست هنوز تصميم نگرفتيم که برای که غم ميخوريم
آنکس که رفته ، يا آنکس که دارد می رود
هميشه مردگان را بيش از به اصطلاح زنده ها ستايش کرديم
ما برای شناخت خوبی های آدم ها ، منتظر لحظهء خداحافظی می گرديم
*
*


نيمچه نکته ای: دوپا، باز چته؟ کی از زمين پرواز کرد باز؟کشتی ما رو با اين مرگ

همه رفتند و ما مانديم

در خانهء ما هيچ اگر نيس ، يک ممد خل و چل که هست

نظر

آزادی رو حس کردن ، روی ابرها دويدن، اوج گرفتن و سقوط کردن ، عبور از هر ديوار حتّی سنگيش ،نوشيدن قهوهء تلخ و داغ توی پلتون يا خوردن بستنی ميوه ای توی عطارد
همه رو يکی از دوستام ميتونست بکنه که آدمای 2 چشم روح سرگردان صداش ميکردند

عاقهای بی عقل و بی عقل های عاقل

امروز 10 ، 12 تا گنجشک کوچولو با مغز رفتن تو شيشه
بی عقلی بده حتّی برای حيوون های بی عقل

انسانی که فقط اسم داشت

چگونه انسانی هستيم؟ انسان بودن ، بدون انسانيت
با کمک زيبايی ها، انسانيت را شناختم ، ولی هنوز که هنوزه به انسان مشکوکم

سازش

خدا کنه ، هميشه خدای آدم با آدم مهربون باشه
سعی کنيم خدا رو که داريم برای خودمون ميسازيم ، خوبش رو بسازيم

خواسته ام

دلم باران ميخواست ، تگرگت ويرانم کرد

مغزی در کف پا

نميدونم بند کفشم رو سفت بستم که سرم درد گرفت يا سرم درد ميکرد که بند کفشم رو محکم بستم
در هر صورت هم بند کفشم سفته،هم سرم می درده
فک کنم اين مشکل از اونجايی شروع شد که مغزم افتاد کف پام

دور

دو تا پروانه ناز که هر کدوم بالاشون يک رنگی بود
يکيشون خوشگل بود و يکی ديگشون خوشگلتر
تو آسمون ها اونجا که دست هيچ کدوم از آدما به اونجا نرسيده بود
يک جايی که فقط خاطره ها يادشون بود هم رو ديدن
مث بقيهء پروانه ها به هم لبخند زدن دور هم چرخی زدن
و از هم دور شدن
يک مدّت که چرخ زدن تو اوج رو در اون گوشهء خلوت با هم تجربه کردن
!يک دل نه 99 دل عاشق هم شدن
برای اين که 99 تا ، 100 تا نشه
گفتن بيا از هم دور شيم
بيا ديگه دوست نباشيم،آخه ما بالامون فرق داره
ما که نميشه جفت شيم، ما که نميشه جذب شيم
ما که نميشه ما شيم، ما بايد من و تو بمونيم
.... هر دو دور شدن....
تا وقتی که با هم بودن، کنار هم شاد بودن
از پيش هم که دور شدن, به مثل مجنون شدن
هر چی گذشت زمونه،زمونه گشت ويرونه

بله جانم!دنيای اين پروانه ها

!...با اين که همش يک روز بود ، ولی همش

رويايی هستيم

بعضی از آدما بدون روياء از دنيا ميرن
بعضی ها هم از بی رويايی

وی آر استيل الايو

يک روز ديگه هم داره تو اوج زيبايی ميميره ، بازم خوش به حال ما ، که احتمالا زنده ايم

عشق به عشق

نفهميدم دنبال چی بود
عشق با زندگی يا زندگی با عشق

صفر مطلق

داشتم آرزو ميکردم چه خوب ميشه اگه همهء روزهامون عيد باشه
همه به هم تبريک بگيم
همه شاد باشيم
نامهربونی های هم رو ببخشيم
هم ديگه رو دوس بداريم و يک عالمه چيزای خوب ديگه
بعد يادم اومد که اگه اونجوری بود چقد زندگيمون تکراری بود
و چقد بهانه برای خوشحالی کم داشتيم
زود آرزوم رو پس گرفتم
زندگی در بی مشکلی خودش خيلی برام مشکل بود

دل تنگ تو هميشه

هيچ وقت نميخوام بگم: تسليت ميگم، معنيش برام گم شده
ولی با 1 عالمه از قلبم آرزو ميکنم که غم آخرشون باشه
!اگر چه ميدونم آرزوم برای خدا هم خيلی سخته

*
:هر وقت يکی که دوس دارم می ميره و من بوسش نکردم، يادم مياد
وااااای ، نکنه همهء اونايی که دوس دارم برن و من فرصت نکنم بغلشون کنم
يا آرامش و گرميه دستاشون رو تو دستام احساس کنم
خيلی هول ميشم ، ولی زود فراموش ميکنم
آخه از موندن خاطرات بد ، بدم ميآد ، حتّی اگه زنگ خطر باشه

انتظار

از روی دوس داشتن ، انتظار نداشتن، و انتظار روز خوب کشيدن
، برای دوستان انتظار ميسازد، که انتظار نداشته باشی
چه سخت ميشه جواب انتظارات وقتی که دوستا منتظرند

نفهم

خودش همهء حرفها را ميفهميد، ولی اعتقاد داشت بايد ساده گفت که همه بفهمن
در تلاشش بر اثبات حرفش موجودی ساده لوح شد و ابله

*
خدا کنه هيچ سادگی ای ما را به حماقت نزديک نکنه

*

*

*
تبليغ تبليغ ، دوست نزديکم يعنی هم اين که داره الان پشت سرم با
کامپيوترش ور ميره هم وبلاگ زده بيد، منتظر حضور سبزتان هستش ، فک کنم

سارا : تفاوت عقل با دنيای مجازی؟

دنيای مجازی را عقلی است عاقل
که بر توانش آنچنان باشد که بسازد دنيايش را آنچنان که خواهد
دنيايی به جز دنيای حقيقی
دنيای مجازيمان را از دست ندهيم، مغزمان را گرفتار نرمش کنيم

کوچه

ميدونی ، سه تا کوچه بالاتر يک کوچهء بم بسته که به هيچ دری راه نداره
خيلی وقته اونجاس ، کسی هم باهاش کار نداره
همهء آدما هر روز از جلوش رد ميشن ولی هيچ کی توش نميره، آخه بم بسته ديگه
اون موقعه که بستنی دوس ميداشتم بيشتر از الان
و قدم از 4 وجب بيشتر نبود، و حتّی دستم به دکمهء آسانسور خونهء دايی ام هم نميرسيد
هر وقت با بچه ها قايم موشک بازی ميکرديم
ميرفتم اونجا، هيچ کی هم پيدام نميکرد
با خودشون ميگفتن : مگه خله بره تو کوچهء بم بست گير کنه!؟!؟!؟
اونجا که بودم ، يک عالمه دوس پيدا کردم
آخه مامان بزرگ دوستم هر روز نرمه نون های اضافهء سفره شون رو
از پنجرهء ته کوچه ميريخت بيرون
خب همهء گنجشک ها هم چون فقط من رو ميديدن فک ميکردن من پاشيدم
کلّی کيف داشت بازی با گنجشک ها
يک عالمه بارا به مامان جونی گفتم دارم ميرم با بچه ها بازی کنم
ولی بهش نگفتم اين بچه ها 3 ، 4 ماهشونه و آدما گنجشک کوچولو صداشون ميکنن
ته کوچهء بم بست اون خيابون هميشه پر از حيات بود و اميد

تنها يک نامه

يک نامه از يک آدم ناراحت توی يک بطری جلوی در خونمون جايی که اون فرشته خيلی وقته که نشسته
!نوشته بود: امروز آخرش به يک جايی ميرسم که شما ها به اين زودی ها نميرسين
ميخوام از بالای پشت بوم خونمون پر بزنم و بپرم پايين
اگه بشه که ميرم تا اون بالا بالاها، همون جايی که ميگن همش پاکی و زيبايی
همون جايی که آدما نور ميشن، همون جايی که ديگه خورشيد نميخواد
همون جايی که محبت زياده، همون جايی که همه هم ديگه رو دوس دارن
....همون جايی که خيلی قشنگ و خيلی نرمه
خب فک نکنی خيلی ديونه ام ، فکر اين رو هم کردم که اگه بالام قدرت پرواز نداشته باشه چی ميشه
ميرم اون پايين، يک چند متری زير خاک ، ولی تا فرشته های مهربون اومدن که بهم بگن مردی
زود يکيشون رو بغل ميکنم و باهاش ميرم همونجا خوبه
فک ميکنی کسی بخواد من رو از اونجا بيرون کنه؟
نامه تموم شد، سرم رو بلند کردم، فرشته ای که هميشه اونجا بود، ديگه نبود
....رفته بود کمک دوستاش

ميخوام من رو کامل بشناسی

همش هی اخلاق بدش رو نشون ميده ، ميگه من اينم، اخلاقم اينه
آخه مهربون ، عزيزم ، نازم لازم نيس هر چی هستی بمونی ، ميتونی يک کم برای من تغيير کنی
چه اصراريه که خودت باشی؟

پس چن تا

!همهء حرف هايی که بلدی برای اين که به کسی ابراز محبّت کنی ، به 20 تا هم نميرسه، بشمر

عجب نيمهء پر رو ميبينيم

با يک گل بهار نميشه ولی با يک نمه برف زمستون ميشه

عشق به شخص يا عشق به جمع

دونه ورق کاغذ دستم رو پاره کرد، ولی دسته شون نگام کرد
دونه ورق کاغذ رو پاره کردم ، ولی دسته شون فقط مسخرم کرد

سايه

هر قدمی که بر ميداشت، سايه اش کوچيک تر ميشد
با اين که ميترسيد سايه اش ديگه بر سر کسی نباشه ولی راهش رو ادامه داد
بعد از چند قدم کوتاه ديگه به نور مطلق رسيد و سايهء سياه در تلاء لو نور گم شدن

امروز هم دوتا، پست بعدی شنبه

يک کار احمقانه

چقد کار ابلهانه اي يه ، داری سعی ميکنی چيزی رو دوس داشته باشی که دوستت دوس داره
دوستت هم داره سعی ميکنه چيزی رو دوس داشته باشه که تو دوس داری
بعد تو يک مسئلهء ساده اينقدر هی الکی تعارف ميکنين که به يک جايی ميرسين که نه تو دوس داری نه دوستت
"ابلهانه تر ميشه وقتی بعد از اينکه با هم حرفتون ميشه، بگه:"من برای تو اون روز اين کار رو کردم*
در ادامه صدای قهقههء احمقانهء خودت

دوش از سر سنگی ، عقابی به هوا خواست

عقابي يک عمر سوار بر باد به همه جا رفته بود
همه جا رو ديده بود و به همه جا رسيده بود
ديروز قدرت را در بالاش ديد
خواست جوري پرواز کنه که خودش ميخواد ، نه جوري که باد ميخواد
به دقيقه نرسيد پروازش، به زمين افتاد، طعمهء لاشخورها شد

تفسير الوبلاگ: متن های بعدی ، فک کنم يا شنبهء ديگه مياد يا سه شنبه
الا ای حالن اين 3 تا مطلب پايين هم جديده

بهترين ولی نه در پرش

براي بهترين بودن يک پرش بلند لازم داشت
يک پرش که بتونه پاش رو روي شونهء بهترين بزاره
پريد ، ولي خيلي قبل اون بهترين پله هاي نردبون رو به سرعت رد کرده بود
خب ، خشکيده اقبال به سوي زمين روانه شد و تا نيمه در زمين فرو رفت

بوز ای باد

عجب حس دلچسبيه ، يک جاي خيلي بلند ، جايي که فقط يک لبهء باريک هست واستي
پاهات رو تا نصفه بذاري جايي که زيرش اسمش درّست
فشار باد رو از پشت احساس کني که ميخواد هلت بده پايين و ببيني انقد قوي هستي که نمي افتي
چقدر حس خوبيه قدرت
يا هم حس خوب ديگه ، اينه که باد از روبرو بهت بخوره و هلت بده تا نيافتي
چقدر احساس مي کني داشتن دوستي به اين خوبي لازمه
و چقده دوس داري خودت رو بيشتر لوس کني ، بيشتر به جلو خم شي ، وزنت رو بيشتر کني تا ارزشّ رو بيشتر درک کني

آشنا يا غريبه

دوستم پرسيد :چرا ما ياد از نيازمند برده ايم ، شکم سير ، سيرتر ميکنيم؟
جواب دادم: گرسنه مرا ياد است، شکم سير، سيرتر نکنم، محبتی از دستم افتاد، نصيب آشنا شد نه غريبه

خداحافظ

چه سخته آدم خونش رو خالی کنه، چه سخته ديگه براش مهمون نياد
چه سخته که بچهء خوبی بشه و سرش به کار خودش باشه
از تجاربم اين دانم که کار سخت زياد است ،خب بنده را که دانی ، يکی يک دانه بودم
پس کار سخت طولانی نکنم
تصميم را گرفته کرده ام که نا پديدار شوم
خداحافظ

ربط؟؟

ميدونی که خورشيد رو خيلی دوس دارم
!ولی تا در مياد ديگه مطلب نوشتنم نمياد
جوانی ديدم ياس رازقی مستش کرد و پوستری شد بر آسفالت زمين

ديونه

من نفهميدم چی شد، هنوز هم نميدونم خودم دوس دارم ديونه باشم يا ديونه بودم که دوست دارم باشم
!هر چی هس هست! زندگی جالبيه

خورشيد صداقت و شمع بی فروغ

پدر من ، آخه سرت به ديوار خورده يا ديوارت به سر؟
وقتی دوست داره تو تاريکی باشه
وقتی زمستون سرد رو ميپرسته
:وقتی ظلمت اتاق در بسته رو دوست داره، مريضی ميگی
چه هوای خوبی ، چه بهار زيبايی، چه پروانه های رنگا وارنگی ، چه آفتاب دل انگيزی
مريضی ميگی بيا زير بارون برقصيم؟
اصلا کی از تو پرسيد هوا چطوره؟؟؟؟؟؟

دوس ميدارم که دوس بدارن به اين گونه

چه خوبه اگه کسی ميخواد دلش برام تنگ شه
گل رز بخره، يا هم نه گل مريم بخره، اصن گل بخره
يا هم برای گنجشک ها رو برف يک عالمه نون ريز کنه
يا در قفس قناری رو باز کنه که فقط چند دقيقه تو خونه گردش کنه
و اگه هنوز پول داشت برای خودش يک چيز نرم بخره
يک چيزی که وقتی لمسش ميکنی حس کنی از اين نرم تر چيزی نيست
حالا اگه ديدين هيچ کدوم عملی نيست ، طلوع خورشيد رو که ميتونين ببينين که

باز هم ميتونيم بگيم نه

قرار بود دوس شيم و برای بدست آوردن دوستی سعی کرديم با همه چيزه هم بسازيم ، سعی کرديم نه نگيم
سعی کرديم لااقل تلاش کنيم برای خواسته های هم
يک عالم طول کشيد، ولی با هم دوس شديم
بيشتر از اين هم نميخواستيم
ديگه ميدونستيم اگه هم نه بگيم ، با هم دوستيم

کار خوب زياده

يک کار ديگه هم خيلی خوبه، اگه بتونيم، سعی کنيم مخالف مخالف نظرمون نباشيم

(مخالف کسی که مخالفمونه)

البته لازمهء هر نه مخالف بودن ، تفاهم نيست ، و ايضن هر توافقی را تفاهم لازم نيست

سادگی

به دنبال ساده شدن ، هزار در رو باز و بسته کردم
وقتی تو يک اتاق مرطوب قديمی پيداش کردم ، ديدم هر لحظه دارم بيشتر چروک ميشم و نم ميکشم
ميخواستم بيام بيرون ولی اين در فقط از بيرون دستگيره داشت

ابر سياه بد ريخت

اينقدر بارونش قابل لمس بود که ديگه نمی تونست به ياد بياره اين همه زندگی توی ابر های سياه بوده
(چقدر زيبا گريه ميکنن ابرهای سياه و زشت)

جان؟

عجب خريتی کرد ، نه منظورم اينه که عجب اعتمادی کرد

سفت کننده

ای قرص معده بخوره اين دل که اينقد زود نرم نشه

مشکلات 1 عاشق

عاشق دخترکی شدم با ابروانی مشکی به تاريکی شب، و با سياهی ابروانش قلبم تيره و ظلمانی گشت
عاشق دخترکی با نمک و سبزه رو شدم ، قلبم را جلبکی شور فرا گرفت
عاشق دخترکی شدم ملوس به سفيدی برف، قلبم پر از نرمه يخ شد
بعد از چندی نور افشانی ، جلبک روبی ، و يخ شکنی
تصميم گرفتم عاشق هيچ جاندار خاصی نشوم

نيايش /2

!خدايا مرا طاقتی بده

برای خود نخواهم،برای دوستان
خدايا گنجايش پيمانهء دلم را صد چندان کن
خدايا يا سختی را از روی زمين بردار يا دل کم طاقت را
خدايا دلم کم طاقت نيست، سختی را بردار
خدايا، گوشم را شنوا کن بشنود ولی دهانم را بگير تا باز بر مگويد
خدايا چشمانمان را باز کن نه بر همه چيز
بيش بر خوب و کم بر بد
کاری کن که چشمم زيبايی را ببيند و دلم آنرا بستايد
خدايا اين دل را دوست ميدارم آشفته اش نکن
خدايا زندگيم را دوست ميدارم پريشانش مکن
!خدايا عشقم را به مردمانت زياد کن ولی به آنها عاشق نکن
خدايا! خود اگر ميدانی پس چرا هيچ باز نميگويی؟
...خدايا نامه ات را نميخواهم ، دلم پاک کن

نيايش/1

خدايا سالها با عقل زندگی کردم
ميدانی که گر بودم ديوانه نيز ملالی نبود
ميدانی که من از تو عقل نخواسته بودم
برای شکرت اميد به آن دارم که تا کنون عاقل بوده باشم
ولی از تو خواهانم، اکنون که به اين عقل برای دقايقی نيازمندم آن را مسدود نکنی
چه بود گناه آنان که داشتند و داشتند اين عقل را تا به موقعهء سختی؟
خدايا من عقل نميخواهم جز به آن موقعه
خدايا مرا ديوانه ترم کن ،ولی آن روز را فراموش نکن

زودتر برو

برای يک خداحافظی طولانی خودش رو آماده کرده بود
بعد تا گفت : خب، عزيزم ، خداحافظ، صدای در رو شنيد که گفت تق
در ادامه صدايی از پشت در گفت بای
انگار به جای اينکه يک سطل آب يخ رو سرش خالی کنن ، خوده تکه های يخ رو تو سرش کوبيدن
با لب و لچه اي آويزون رفت سفر
هفته بعد که برگشت دوباره به بغلش پريد و کلّی خودش رو لوس کرد
بعد که بهش گفت باهاش چی کار کرده فهميد در برای اين بسته شد که صدای گريه هاش به گوشش نرسه يا صورتش رو يک بار ديگه نبينه

يک دروغ بزرگ

امروز اينترنت نداريم :د

بذار بريم

:هيچ کدوم از رازاش رو به من نگفت، ازش که پرسيدم ، گفت
چرا ذهنی رو که انقد دوست دارم با اسرارم پر کنم؟
بذار آزاد باشه، بذار پرواز کنه تا منم باهاش سفر کنم
بذار پر بکشه دور شه ،بذار بره تو آسمون آبی
بذار از روی خونه های کاهگلی رد شه تا بوی خاک رو احساس کنه
بذار به بالای تک درخت سفيد چنار برسه ، بذار دنياش خاکی نباشه
ولی نمی دونست وقتی اينا رو ميگه ديگه نه ذهنی ميمونه نه يار پروازی

جوجو

يک روز گرم پاييزی بود، داشتن با يه عالم از دوستای قديمی از لابه لای درختهای سبز و شاداب پارک ويراژ ميدادن
هر از چند گاهی روی يکی از درخت های تنومند ميشستن نفسی تازه ميکردن
و منتظر شنيدن صدای تشويق يکی از موجودات دو پای بی کار بودند
از اين دورا ميشد اون حوضچهء آب رو ديد
همشون کلّی خوشحال شدن، با سرعت به سمتش
...وای که چه کيفی داره، آب بازی توی اين تابستون گرم، يکيشون بالاش رو کرد تو آب تا
!بنگ
صدای شليک ديگه نذاشت همه با هم از زمين بلند شن

...برف

يک دوس داشتن ساده بود، همونقدری که دويدن روی چمن های بلند پارک رو دوس داشت
يا همونقد که شنيدن صدای پرنده ها ،از لا به لای درخت های جنگل رو دوس داشت
يا همونقدری که بستنی خوردن کنار شومينهء گرم تو هوای سرد زمستون رو دوس داشت
وقتی داشت دوس داشتن ها رو پشت سر هم و تند تند تجربه ميکرد
به جايی رسيد که ديگه دوست نداشت حتّی بستنی بخوره يا گرمای شومينه رو احساس کنه

آرش ميگه:دلم ميخواد داد بزنم چرا نگارم نمياد

بازم ميخوام

گاهی وقتها دلم می خواد 4 تا چشم داشته باشم ، نه برای اين که پشت سرم رو ببينم
.من دو تا چشم ديگه رو برای اين ميخوام که اگر با کسی هم عقيده نبودم
دو تا از چشام از ديد اون ببينه و دو تا از چشام از ديد خودم

*

*

*
دم ورقی: يک چشمی نميشه، ميترسم چشم راستم قوی تر از چشم چپم باشه

يک بغل گنده برای چند قطره

يک بغل ساده شايد خيلی وقتا اصن گير نياد
خيلی از اون وقتا بدم مياد، ولی گاهی
وقتا هم اينقد بغل مهربون دور و برم
بوده که حواسم رو پرت کرده و من يادم رفته
توشهء خودم رو بردارم و يک کم گريه کنم

تا 3 روز رفتيم مسافرت خوش باشين

آرزوی يک عاقل

عاقلی ديدم نادان ، شنوايی ديدم کر، بينايی ديدم کور، قادری ديدم عاجز، آدمی ديدم عاشق
و مردی که ميخواست نادان و کر و کور و عاجز و عاشق باشد
و از بخت روزگار در خم اوّل کوچه ، عاقل ماند

چشامونو ببنديم

بيا باز دوباره مث قديم با هم حرف بزنيم، بيا ديگه بهم نگاه نکنيم، آخه
از وقتی که حرفای هم ديگه رو با نگاهامون ميفهميم ديگه

حتّی انژيمون رو صرف حرکت زبونمون هم نميکنيم
بعد ميشيم ، چاق و گنده و تپل مپل

خودم، خاطرم ، جير جيرک و کوچه ای پر از سکوت

چه بده اين همه خاطره رو جمع کنی، تو عکسات، تو نوشته هات، تو ذهنت، بعد

تا بخوای سه دقيقه راحت با خاطرت تو يک کوچه تاريک که فقط هر از چند گاهی صدای جير جيرکی شنيده ميشه راه بری
:يک تابلو ببينی که روش نوشته
برادر محترم ورود شما به هرگونه کوچه در حال حاضر امکان پذير نميباشد
(قيمت ها مقطوع است، چانه نزنيد)

محبت کنين ، 1 مقداری صلوات حواله کنيد، فردا امتحان دارم

باش ولی دور

داشت با تمام سرعت به عقب می دويد نميخواست وابسته شه، ميخواست خيلی دور باشه
ولی هر بار که بر ميگشت ، يک قدم بهش نزديکتر شده بود
بهترين راه رو پيدا کرد، چشماش رو بست و ديگه بر نگشت

همه؟

فکر ميکنی پروانه ها هم ميان بهشت تا به گل ها معنی بدن ؟
دوست زشت و کثيفمون مگس چی؟
البته از اون مگس ها که دست پاش رو قشنگ شسته
ميگه پروانه ها خيلی پاکن چون تو اون يک روز که زنده ان اصلا وقت گناه کردن ندارن
يکی ديگه هم ميگه مگسها خيلی با شرفند چون لااقل سرشون به کار خودشونه
ادامه ميده يکی ديدم که مگس هم نبود

اصلا بنويسم؟

اين مال من نيست ،ولی خيلی خوشدله

نمی دانم محبت را بر چه کاغذی بنويسم که هرگز پاره نشود، بر چه گلی بنويسم که پر پر نشود
بر چه ديواری بنويسم که هرگز پاک نشود، بر چه آبی بنويسم که هرگز گل آلود نشود
و سر انجام بر چه قلبی که هرگز سنگ نشود

next one is:

قاصدک ، تا کی بر ساقه ميمانی؟ وقت رفتن است، باد بايد تا تو را با خود ببرد
شايد صبر بايد کرد
به انتظار باد نسيمی خنک از سوی کوهستان يا نفسی گرم از سينهء يک دوست

ترس از پرش

تصميم داشتم برای اوّلين بار طلوع خورشيد رو ببينم
رنگ قرمزش در هوا مشخص شد
لب پنجره جايی بودم که سرمای سحرگاهی رو حس ميکردم
تمام ساختمون ها هم از هيجان ، رنگشون قرمز شده بود
چراغ های شهر کم کم داشتن ميرفتن که خودشون رو پيش يک گوله نور بزرگ ضايع نکنن
من هم که جو گرفته بودم ، ولی زودی به خودم اومدم، پنجره رو بستم پرده رو کشيدم
پريدم تو رخت خواب نرمم پتو رو هم کشيدم رو کلّم
آخه ميترسيدم وقتی طلوع رو ميبينم جو بگيرتم بپرم پايين
يعنی حالاپشيمونی؟-
نه ولی اگه واستاده بودم لااقل خودم رو حالا بهتر ميشناختم

مه

و حال شب است و موقعهء خواب، اندکيست
که خواب آمده از در تو و رفته از پنجره بيرون
بس که هوا خوب است
مه است ، باران است، آسمان آبی نيست
آخر شب است.......... قلم در دست، لنگ لنگان قدمی بردارد
و ورق سفيدی خود را عرضه ميدارد
!چه ميدانم ، کاغذ چشمک است و قلم جواب لبيک
.آری هوا سرد بود و ماشين گرم ، هوا سرد و مه آلود
ديد، نگذاشت ببينيم، مه از خود راضی
"دائم ميگفت مرا ببين ، چن وقتيست نگفتی"چه ابر قشنگی
زيبا بود، هر آنچه بود فقط ابر بود، آسمان ابر بود و زمين ابر و ديواره ابر
آنچه ميديديم تکراری بود زيبا از آنچه ديده شده سالها و به خاطر بارها
امّا آنچنان زيبا بود که بايد ميديديم آنچه که ديده ايم

.............

.
...
.......
............
....................
..........................
...................................
...........................................
..................................................
......................................................

خلاصش

اون چهار قسمت "روزی که" رو يادتونه؟
:امروز ازش خلاصه برداری کردم ، شد
بدنيا آمدم، بزرگ شدم ، مردم ، و زندگی را شروع کردم

از احوالات دوستيای بهشت

....اين هم چون شاهزاده خانوم پرسيد زندگيم تو دنيای اين بالا، تو آسمون هفتم چطوريه
اينجا هم برا خودش تنوع داره ، اينجا هم آدما دوس دارن بيان اونبر ، دوباره زندگی زمينی رو ببينن
مث همهء آدم بزرگا که دلشون برای بچگيشون تنگ شده
.هنوز هيچکی نميدونه کدومش بهتره

ديروز دوستم که اينجاست کلّی دلش برای همهء دوستای زمينيش تنگ شده بود
کلّی هم طول کشيد تا آروم شد، ميدونی خدا بليتهای تا زمين رو خيلی گرون کرده
ديگه به اين راحتی نميشه برگشت، ولی هنوز راه داره

وقت

بعد از يک عالمه وقت تازه امروز وقت کردم که فک کنم ، و فک کردم که چرا اصلا وقت فک کردن نداريم؟

آب شدم

اين هم يک کادو ديگه که باباجون و مامان خانوم برام نوشتن
ممممممممممممممممممممممممم رسی + بوس و بغل، بغل، بغل

در ميان آن همه غوغا ، آن همه آشفتگی

اين همه اميد بود که در يک اميد خلاصه شده بود

ياد داشت های يک دوس

امروز 12 کيلومتر دويدم، وقتی اومدم خونه ديدم به جای من
خودکاره آش و لاش رو صفحهء کاغذ غش کرده و خوابيده ،در ضمن يک ياد داشت هم برام گذاشته بود که
!!!!!!!!!!!!!دست از سرم بردار بابا،،، ددددددد

تا حالا 19 بار

يک اميد به دنيا اومد چرا دنيا پر اميد نميشه؟

امروز که تموم شد يک روز به روزای زندگيم و يک سال به ارقام سنم اضافه شد
تو اين 19 سال گذشته اينقد چيزی ياد گرفتم که فک نميکنم

بتونم نصف اين رو هم بعدا ياد بگيرم
!شايد هم بزرگ که بشم نظرم عوض شه
وقتی شمع ها را فوت ميکنم ، خوشحال خواهم بود که لااقل اگه

از نظر بعضی ها چيزی نبودم از نظر خودم بودم، و يا

لااقل کمش اينه که ميتونم مطمئن باشم که آدم بودم
خوشحالترم که تو اين مدّت که گذشته
با ديدن گل رز در دست دوست يا سبزی شبنم زدهء جنگل
يا ريزش آبشار رو سنگ سخت يا لبخند معصومانهء کودک و با
حس کردن نسيم خنک وقتی که پنجره رو وا ميکردم و يا حتی
شنيدن صدای کسی که دوسش داشتم، شاد شدم
من حتی برای اين خوشحالم که غم دوستانم تونست مرا ناراحت کنه
و از اين که قلبم رو همه جا همراه خودم داشتم
من خيلی خوشحالم که تو اين مدّت 1000 تا 1000 تا محبت کادو گرفتم
و يا اين که يک عالمه دوس دارم و همش يک کوچولو نادوست
....خوشحالم که اسمم اميده، و خوشحالم که

بی دليل

نميدونم چرا آدما تو روشنايی روز دنبال راهشون ميگردن ، من که راهم رو تو تاريکی شب و زير نور مهتاب پيدا کردم

پشه

يکدونه پشه ساعت 2 صبح از درز بين پنجره و چارچوبش با بدبختی می آيد تو اتاق تا

از هوای سرد بيرون نجات پيدا کنه
وقتی سرما از جونش ميره و يخش آب ميشه، شروع ميکنه به گشت و گزار برای پيدا کردن جای خواب
وقتی ميبينه جا زياده ، صدای شکمش رو ميشنوه به سراغ يکی از هم خونه ای های جديدش ميره
و يک شکم سير يارو رو درست ميکنه، تو راه رفتن به تخت خواب، يک نور آبی ميبينه

و به خيال يک ديسکوی توپ روانه اش ميشه
خب، خدا بيامرزتش ، برق گرفتش و مرد، ولی خوبيش اين بود که وقت نکرد به ياد بياره فقط از ترس سرما
به خونه اومده بود نه برای جای خواب و غذای خوب يا ديسکو
تو وصيت نامش يک جاش نوشته بود: و شما ای فرزندانم که اسمتان را هم نميدانم، بدانيد

که انسان ها از ما حريص ترند

ترس

امروز فقط ميخواستم بنويسم" مرسی " بعد ديدم قراره سيلی از گوجه فرنگی به سمت مالزی روانه شه
:و دوباره تسونامی رو تکرار کنه، نظرم رو عوض کردم ،،، ولی بازم ميگم
مرسی از اينکه يک اميد پرورش دادين با محبتتون که پر اميدتر است از هر چی اميد و آرزوس

درختی در آرزوی تبر

يک درخت بود وسط کوير، ديگه عمری براش نمونده بود، ته آرزوش اين بود که يکی پيدا بشه
تيش ای به ريشه اش بزنه، و اون رو قايقی کنه برای موج سواری روی درياهای نيلگون
يا برگ و کاغذی کنه برای بچه های بازيگوش، که ازش موشک درست کنن و به آسمون ها بفرستند
و يا اگر هيچ نشد، نی قليانی بشه که توش نفسی جاری ميشه، و اينجوری بشه يک دوست
درختمون آرزوهاش رو با خودش برای هميشه نگه داشت، چون وسط اون کوير
پيدا کردن هم صحبت هم محال شده بود چه برسه به مردی تبر به دست

تلاش

بعد از چن ساعت بازی با کلمات يادم اومد اصلا حوصلهء بازی نداشتم

بلغور

ميگم ، بنا به در خواست دوستان و بنا به اين که اسم و محتوای وبلاگ بايد به هم بخوره
اين شعر رو هم گذاشتم ، ولی جون مادرتون اگه دفعه اوّل اينجا مياين ، بقيهء متنا رو هم بخونين
هر چن ، خيلی فرق نميکنه :-پ

*

*

کاش از سر شاخ من پريده بودم* کاش بر سر آن شاخه من ديده بودم
کاش نزيک حرم خفته بودم*کاش بر سر آن مرد نريده بودم
کاش عمر مرا بود بلندی*کاش بخت مرا بود نتنگی
کاش از بر آسمان ابری*کاش از جوّه هواهای بهاری
من گه به زمين آمده بودم *** بر پستی آن آرميده بودم

*

Dont Think Just Read The Next One Plz...

چه رنگی؟

اون روز که فهميدم ، سبزی چراغ های خطر ، آبی آسمون های وسيع
قرمزجگری گل های رز، سفيدی ابرهای پفکی و پشمالو ، زردی خوشهء گندم توی مزرعه
طلايی نور آفتاب لای درخت های جنگل و روی برگ های پاييز زده
رنگ سفاليه ديوارهای کاهگلی و همون رنگ مشکی ای که رنگ عشقه
رو چقد زياد دوست دارم ، تازه متوجّه شدم که عاشق رنگين کمونم

ديدين چه زود فهميدم؟

سادگی، حماقت، خرافات

فهميدم چرا دوستم اخلاقش بد شده، تازه پريروز فهميده بود که آدم های خوب زود ميميرن
چه خوب بود وقتی نادون بود

رفتم مسافرت تا يکی دو روزی

ديم دالا، ديم دالا، ديم دالا ديم

خبر ، خبر ، يک دونه خبر، يکی ديگه هم بزرگ شده، بزرگ و چاق ،گنده شده، فک کنم قد من شده
با هم بگيم مبارکه، مبارکه تولدّت
صفورا دختر عمه جون جان :د ، خيلی خيلی به سن جديت خوش اومدی

نه نه نه ، ترحم نه

هميشه دوس داشت کسی باشه که همه بهش افتخار ميکنن
کسی باشه که همه از وجودش و حضورش لذت ميبرن
بعد از 20 سال که بدون يکی از پاهاش برگشت به کشورش
يک عده، آدم حسابش نمی کردن
و عدهء ديگه بهش ترحم می کردن، هر چی بود درد آور بود
همهء اينا فقط اينو بهش نشون داد که خشت اوّل رو کج گذاشته بوده

يه چی ديگه: قرار نيس هر کی به هيچ کدوم از آرزوهاش نرسيد، زود بدو برای اون دنيا

فقط دوسش داش

گاهی دوس داشتنش خرابکاری ميکرد، فقط برای خودش می خواستش
دوس داش کسی با اون حرف نزنه، دوس داشت کسی به اون نگاه نکن
دوس داشت اون هيچ جا رو نبينه، دوس داشت اون لال باشه
اصلا دوس داشت دوستش ديونه باشه
اينقد سعی کرد، که ديگه اون دوست، هيچ وقت دستش رو به دست دوست قديميش نداد

فراری احمقانه

يک عالم زياد دور زمين چمن دويدم ، اينقد دويدم که دست هيچ کدوم از آدم بدا ديگه بهم نميرسه

پا دری: الان عضو ميگيريم ، کس ديگه اي هم هست بخواد با من بدو؟

-کادويی +

اين کادويی اون روز که بوسم کردی، اين کادويی اون روز که لگد زدی
اين کادويی اون روز که بغلم کردی ، اين کادويی اون روز که تردم کردی
اين کادويی اون روز که نوازشم کردی، اين کادويی اون روز که نامهربونی کردی
اين کادويی اون روز که قلبت رو دادی بهم، اين کادويی اون روز که قلبم رو ازم گرفتی
آخ، پولام تموم شد ، ولی هنوز يک عالم برات کادويی بايد بگيرم

من بازم رفتم مرخصی، زود ميام ، شايد فردا هم بودم :د

هجوم

وقتی بهم رسيدن اينقد هجوم کلمات رو زبونشون

فشار آورد که نتونستن يک کلمه حرف بزنن
.فقط از شدّت دردش تو بغل همديگه گريه کردن

(و وقتی ، (قسمت اوّل

...و وقتی به دنيا اومدم
مادری که مهربانترين مادر دنيا بود، پدری که توانمندترين موجود هستی بود
گرّه ای از آدميان که هر يک را با نامی خواندند
تعدادی ستون متحرک در اطرافم که مادرم آن ها را پا ناميد
هزاران صورت زبر که مرا به آسمان ها بردند، لپم را خيس کرده به زمين برگردانده تا پدر آن ها را عمو بنامد
دنيايی از دوستان رنگارنگ که تختم را اشغال کرده و فقط چشمانشای بيانگر دنيايی از محبّت بود
.و اميدی که در آرزوی بزرگ شدن بود

(و وقتی (قسمت دوّم

و وقتی فهميدم خيس کردن لپ آدم ها محبت است
و وقتی از کسی که جايم را اشغال کرده بود متنفر شدم
و وقتی فهميدم دوستان رنگارنگ رو اصلا دوست ندارم
و وقتی فهميدم بين آدم خوب و بد نميتونم طناب بکشم
و وقتی ديدم چقد حرف برای زدن دارم و يا چقد گره برای وا کردن
و وقتی با نگاهی در آينه تارهای سپيد برايم هويدا شد
اونوقت بود که اميدی بودم در آرزوی کودکی

(و وقتی (قسمت سوّم

و وقتی پنجشنبه شب از عزرائيل نامه گرفتم که کم کم آماده شو

جمعه ساعت نه ميخوايم بريم گردش
تمام استخون هام به لرزه افتاد، اينقد برام سخت بود جدا شدن از جايی که هستم

که تمام خوبی های بعدش رو از ياد برده بودم
يک عالم کار بود که نکرده بودم ، من هنوز نصف جهان خاکی رو نديده بودم
من هنوز نصف دوستام رو توی اين کره پيدا نکرده بودم، من هنوز خيلی کار داشتم
امروز تنها شبم بود، چی همه آدم برای خداحافظی

چی همه آدم که ميگن: ا اون کی مرد؟
چی همه آدم که ديگه يادشون نخواهد اومد

اميدی هم صبح های جمعه، نون سنگک بدست

در هوای گرگ و ميش صبح با صدای گنجشکها

از توی اين کوچهء سنگ فرش رد ميشد
ميخواستم بهترين کارها رو برای شب آخر بکنم
رفتم به سمت تخت روش دراز کشيدم تا فک کنم
هنوز داشتم فک ميکردم که فردا شد و من يادم رفت عکس های يادگاریم رو تو جيبم بذارم

(و وقتی (قسمت آخر

...و وقتی من مردم
با خاکم خشتی درست کنيد برای سقف خانهء بی سر پناهی
يا خاکم را در دستان باد بسپاريد تا به گردش ببرد
يا خاکم را به دريا ها بدهيد تا آنچه زنده ام نکرد، بکند و در اعماق آن جاودانه شناور شود
يا خاکم را در زير نور آفتاب پخش کنيد تا تک تک ذراتم از تابشش لذت ببرند
يا خاکم را به صحرا بسپريد تا پر از شقايق شود
يا خاکم را پای گل ياسی بريزيد تا در او بدمم و خاکم بوی گلی شود که دلی را سر مست ميکند
يا ميتوانيد خاکم را مهری کنيد برای پيشانی عابدی
يا بيايد اصلا به خاکم دست نزنيد خودش سنگ صبوری ميشود برای پيره زنی تنها

فرشتهء بی بالمون کو؟

!امروز يکی از فرشته های روی زمين تصميم گرفت که بره
.از دست هر چی آدم زبون نفهمه خسته شده بود
به هر کی ميگفت من فرشته ام فقط بالام رو نياوردم باور نمی کرد
هيچ کی مراقبش نبود ، اصلا هيچ کی مراقب دلش هم نبود که نشکنه، آخرش
لباس خوشگلش رو پوشيد يک شونه به موهای طلايش کشيد، چشای آبيش رو از اشک پاک کرد
و بارو بنديلش رو جمع کرد، ريخت تو يک کيسهء بزرگ

.... درش رو محکم گره زد و رفت
!!!ولی باز هم اين آدما نفهميدن که رفته پيش بقيهء فرشته ها، همه گفتن مرده
...و اين حرف مجبورش کرد که ديگه هرگز بر نگرده

توضيح و الضميمه: تا دوشنبه ، مرخصی رفتم

دوستای مهربون

ديگه براش ساختمون های رنگارنگ شهر ، تک تک درخت های سبز
، شيطنت های بچه های ناز و دوست داشتنی تو زمين بازی
پرواز گنجشکا تو آسمون آبی و يا حتّی صدای بازی قطره های بارون تو ناودون
هيچ معنايی نداشت، چون هر جا که گوش ميکرد ، هر جا که تو ديدش بود
.هر آدمی که ميشناخت براش از قصه و غم حرف ميزد
اينقد اين دوستای مهربون از زمين و زمان بد گفتن که ديگه از زندگی خودش نيز ميترسيد و
چون نميخواست پنجره رو واکنه بپره پايين، پرده ها رو کشيد ، صدای ضبط رو بلند کرد
در اتاق رو قفل کرد ، و هيچ کی رو تو اتاقش راه نداد

پس کوشش اين الاغ من؟

امروز که از خواب پا شدم ، ديدم دارم دق ميکنم، اخه چرا بيدار شدم؟
من خواب بودم، خواب ميديدم، خوابای رنگی ميديدم
سوار يک الاغ بودم ، الاغی ناز و نازنازی
کلّی با هم ما خوب بوديم ، يک دنيا هم که دوست بوديم
هيچ کی هم کارمون نداشت ، پا رو دمش هم نميذاشت
همين که من بيدار شدم، بازم ديدم گل ندارم ، کم کمکی غمک دارم
پس کوشش اين الاغ من ؟ الاغ خوب و چاق من؟
بازم ميخوام خواب ببينم، خواب يک خر جون ببينم
چی کار کنم تا بخوابم، خوابای خوب خوب ببينم؟

امشب هيچی

قلمم دوست داشت امشب هم يک چيزی بگه مث هر شب، دهنش رو وا کرد ،
...انقد سرفه کرد که هيچی از حرفاش نفهميدم
حرف که گوش نميکنه، ديشب بدون پتو خوابيده

اين بود؟

ايا منظورم
از متن پايين اين بود که: ، آدم يا کلا خودش رو بده دست عقلش يا
هم کلا دست قلبش؟

ولم کنين ، ديوونه ها

.مغزش يک دستش رو گرفته بود ، و قلبش دست ديگش رو
!انقد هر کدوم به يک طرف کشيدنش که با مغز رفت تو اوّلين مانع

چرا نفهميد؟

دو سال بود پيش خودش نگهش داشته بود، يعنی سمت چپ بدنش جايی که
.هر روز 86400 بار گم گم ميکرد قايمش کرده بود
می ترسيد اگر بيشتر از اين نگه داره ديگه جايی برای نفس کشيدن نمونه
و ميدونست اگر 1 ساعت دير تر بگه ديگه همه چی تموم ميشه و هرگز نميتونه بگه
.دوست، داشت ميرفت
...برگشت و گفت : دوستت
ولی بقيش شد نيرويی برای دويدنش ، دويد و با چشمهای مرواريد بارونش دور شد

امتحانی برای زندگی

سر جلسه انقدر تعداد گزينه ها زياد بود که ترجيح داد ورقه رو دست نخورده تحويل بده